Diana70 - Stoppen met roken dagboek

Na een dikke week niets van mij te hebben laten horen, zal ik toch maar weer even wat schrijven. In de 1e plaats wil ik alle nieuwkomers heel veel succes en sterkte wensen. En ik kan je dit zeggen.....Als ik het kan, kunnen jullie het zeker!! Ik kan het nog steeds niet bevatten dat ik nu al bijna 11 dagen van het roken af ben.
Waar ik bij de vorige 5 stoppogingen nog volop aan het stressen, chagerijnen, en mijzelf aan het volproppen was, heb ik nu werkelijk nergens last van.

Het verbaasd zelfs mijn omgeving dat ik zo rustig een kop koffie of languit op de bank kan hangen zonder die onrust te voelen. En daarbij ben ik nog altijd vrolijk.

Ik weet dat er al veel over is gezegd.....maar voor mij blijft champix toch een wondermiddel. Ik bekijk alles nog steeds per dag, omdat ik nooit weet hoe ik mij morgen zal voelen.

En ik......ben nog steeds een tevreden mens! 

Nadat ik de 1e dagen helemaal de tijd voor mijzelf heb genomen en weinig vrienden en familie heb gezien , ging  mij alles heel gemakkelijk af. Maar vandaag belde er "een vriend" die het nogal moeilijk heeft dat hij graag even langs wilde komen. Natuurlijk was hij welkom. Maar hij rookt!! Dit was de 1e confrontatie van heel dichtbij. Het ging mij wel gemakkelijk af, ook omdat wij altijd buiten rookten, maar op andere momenten had ik er 1 met hem opgestoken. En omdat ik de rook recht in mijn neus kreeg was ik al gauw blij dat ik ermee gestopt ben. En toch.......het gevoel gaat wel even met je op de loop. Heel even (lees: enkele seconden) denk je het toch te gaan missen.

Dacht bij mijzelf, komop niet tobben en ben met de kids en de hond naar het bos gegaan. Op die momenten voel je je heerlijk fris en schoon. Het begon wel te regenen maar zelfs dat deerde mij niet, terwijl ik er anders een bloedhekel aan heb. Ok dacht ik, die confrontatie hebben we gehad en goed doorstaan. Nog lekker even gefietst (ja,ja wat een beweging) en thuis op de bank geploft.

Half uur later: Telefoon, Mijn schoonzus. PANIEK!! Wat jullie niet weten is dat ik geen enkel telefoongesprek voerde zonder die peuk. En al helemaal geen lange gesprekken. Nou kan je zeggen....dit was een lang gesprek!! Mijn schoonzus en ik hebben altijd heel wat te vertellen. Ik werd gek van mijzelf dat ik continu de bank uit sprong, in  mijn schoenen schoot, om daarna weer terug te ploffen met de wetenschap: DIANA JE ROOKT NIET MEER!

En dan begint toch een klein beetje die onrust. Niet dat ik twijfel hoor, want ik ga er echt niet opsteken, kijk wel uit.

Verder werkt de champix voortreffelijk. Ben ontzettend vrolijk, hier thuis kijken ze hun ogen uit. Denken bij zichzelf: ben je helemaal niet chagerijnig? Gelukkig niet, geniet van alle dagen, word veel uitgeruster wakker, en heb veel meer energie.

Ik hoop alleen dat die onrust niet groter wordt naarmate ik meer rokers in mijn omgeving tegenkom. Vind het zo frustrerend dat wanneer je geconfronteerd word met het roken (de verslaving) dat je lichaam gelijk reageert. Terwijl mijn verstand weet dat ik mij lichamelijk nu veel beter voel.

Gisteravond lekker op tijd mijn bed in gegaan. Dat is heel uniek voor mij. Maar als je mijn dagboek van gisteren hebt gelezen zie je dat ik ook heel wat beweging heb gehad. Vanmorgen dus heerlijk uitgerust mijn bed weer uitgekomen. ontbijtje, kop koffie, krantje en daarna onder de douche. Pas om 10 uur neem ik mijn tablet omdat ik het gevoel heb dat dat beter gaat. Hoe mijn lichaam nog helemaal gewend is aan mijn rookgedrag  bleek vandaag wel toen ik bij de supermarkt was. Bij ons heb je aan de kassa's automaten waar je zelf op een knopje drukt voor je sigaretten. Ik had nog maar net goed en wel alles op de band liggen toen mijn vinger automatisch naar het knopje ging. Shit flitste het door mij heen.....IK ROOK NIET MEER! Moest er ook wel om lachen. Vanavond nog even weer lekker gefietst met mijn dochter.

Ik kan alleen maar zeggen dat het boven verwachting gaat en dat ik nog steeds een tevreden mens ben.

Vanaf hier wens ik iedereen een heel fijn en gezellig weekend

Waar ik zo tegenop zag, bleek dus 100% mee te vallen. Mijn 1e dag zonder sigaret. Heb gisteravond om 12 uur de laatste (kokhalzend) gerookt.  De champix doet dus toch zijn werk. Vannacht onrustig geslapen en met hoofdpijn wakker geworden. Misschien toch teveel gerookt op 1 dag of was het de wijn? Vanochtend ging het prima maar nu rookte ik s'morgens nooit gelijk, moest altijd eerst ontbijten en koffie drinken. Nadat de kids naar school waren heb ik alle beddegoed gewassen en alle strijk gedaan. Even naar de winkel en s'middags lekker het bos in met de hond. Dat was echt zalig. gek dat ik dat anders nooit doe. En net heb ik met dochterlief nog even een stukje gefietst en langs de manege geweest. Ik kan er echt met mijn verstand niet bij dat het zo makkelijk gaat. Het is idd zo dat je er wel aan denkt (wat wil je na 26 jaar) maar dat door die champix de zin in  een sigaret er niet is.

Ik weet dat ik er nog laaaaang niet ben, maar ik denk maar zo: deze dag heb ik in de pocket. En hoe het morgen gaat zie ik dan wel weer. Voor vandaag ben ik een heel tevreden mens.

Nog 1 dag verwijderd van een rookvrij leven en ik heb er zin. Natuurlijk blijft het spannend maar ik heb besloten om het positief te benaderen. Geen dag is hetzelfde en zo is ieder stopmoment ook weer anders. De champix vind ik nog steeds weinig doen maar ik vertrouw er maar op dat dat wel goed komt. Morgen ga ik iedere sigaret bewust roken om tot de conclusie te komen dat ik dit niet hoef te missen. Geen stinkende adem, haren en kleren meer. Geen geld verkwisten aan iets wat mijn gezondheid in gevaar brengt. Niet meer gedwongen in de kou of regen hoeven te staan (rook nl buiten) 

En als ik de emoties niet meer de baas ben? TJA.....dan ga ik denk ik maar een blokje om.