Alweer een dag dichter bij het stopmoment. Voelt wel heel dubbel. Aan de ene kant ben ik heel blij en heb ik echt zin om te stoppen, aan de andere kant ben ik ook bang voor wat komen gaat. Ik weet wel dat ik het gewoon op mij af moet laten komen en dat ik niet zover vooruit moet kijken. Maar toch....mijn laatste stoppoging (3jaar geleden en 5 weken gestopt) zit nog goed in mijn geheugen. Ik weet nog zo goed dat mijn dochter naar mij toe kwam en vertelde dat ze aan haar broertje had gevraagd: Als je iets mocht wensen wat zou dat dan zijn? En hij had als antwoord gegeven: Dan wens ik dat mama weer gaat roken! Daar schrok ik ontzettend van en dat wil ik nooit meer meemaken. Ik reageer gewoon heel heftig als ik niet rook. Begrijp mij niet verkeerd......Ik doe niemand iets aan en gooi ook niets stuk (zou ook zonde zijn) Maar ik werd nl heel boos en vooral op mijzelf, omdat ik echt iedere minuut aan die rotsigaret dacht. En dan kon je beter even niet in de beurt zijn. Gelukkig stop ik nu met hulp van mijn huisarts en begin ik nu ook iets van de champix te merken. Ik lees veel van jullie berichten en dat doet mij ook heel goed. Vooral omdat je allemaal hetzelfde doormaken of hebben doorgemaakt.
Door het nu op een andere manier aan te pakken moet het mij toch zeker gaan lukken. Ik wil hierbij ook nog iedereen even bedanken die op mijn 1e blog heeft gereageerd. Het is fijn om die steun te krijgen en ik hoop een ander die steun ook te kunnen geven.
Diana
